Het OM gaat ervan uit dat de verpleeghuisarts met de beste intenties heeft gehandeld. Maar het OM vindt ook dat, zolang de vrouw in staat was tot communiceren, de verpleeghuisarts met haar in gesprek had moeten blijven over haar doods- dan wel levenswens. En zolang dat gesprek reden tot twijfel gaf, had de verpleeghuisarts moeten afzien van euthanasie.

Het requisitoir (pleidooi) van het OM kunt u lezen op de website van het OM.
OM: Wilsverklaring is niet onduidelijk

Opmerkelijk is dat het OM niet vindt, anders dan de toetsingscommissies en de tuchtrechter, dat de schriftelijke wilsverklaring onduidelijk is: “Ik vraag mij af of die twee lezingen - enerzijds euthanasie bij opname in een verpleeghuis; anderzijds regie over het moment van euthanasie - wel dubbelzinnig zijn, zoals de RTE en Centraal Tuchtcollege stellen. Volgens mij sluiten die elkaar niet uit. In de dementieclausule en haar onderliggende euthanasieverzoek heeft patiënte aangegeven dat zij “beslist” niet wilde worden opgenomen in een verpleeghuis. Daarover zijn haar verklaringen kristalhelder. Vanaf dat moment wilde zij in elk geval euthanasie. Dat duidelijke verzoek kan ik goed rijmen met haar wens om vóór die opname nog regie te houden over een eerder euthanasiemoment. Het liefst wilde zij eerder al euthanasie, wanneer zij nog “enigszins wilsbekwaam was” en thuis afscheid kon nemen van haar dierbaren. Dat moment wilde zij dan zelf nog kunnen bepalen. Als die gelegenheid voorbij was en zij werd opgenomen in een verpleeghuis, was het voor haar duidelijk: dan wilde zij in elk geval euthanasie. Dat was voor haar - bot gezegd - een letterlijke deadline. Ik vind de verklaring dus niet dubbelzinnig.”

Waarom vond het OM dán dat er geen sprake was van een vrijwillig en weloverwogen verzoek? Het OM leidt uit de wetsgeschiedenis af dat bij wilsonbekwame patiënten die nog wél een concrete doods- of levenswens kenbaar kunnen maken, het schriftelijk verzoek (mondeling) geverifieerd moet worden bij de patiënt. Nu de arts dat niet heeft gedaan heeft, mocht ze niet ervan uitgaan dat er sprake was van een vrijwillig en weloverwogen verzoek. Aldus het OM.

Ook erkent het OM dat een schriftelijke wilsverklaring altijd interpretatie behoeft: “Tegelijk lijkt het mij onvermijdelijk dat er soms enige interpretatieruimte blijft bestaan. In de eerste plaats vanwege de complexiteit van de keuze van de persoon die het verzoek opstelt. Die zal zich in een toekomstige, denkbeeldige situatie moeten verplaatsen, terwijl niemand over een glazen bol beschikt. In de tweede plaats vanwege de keuze van de wetgever voor een vormvrije verklaring. Er is geen voorgeschreven vragenformulier of verplichte notariële bijstand. Een persoonlijk, schriftelijk verzoek is voldoende. Dat verzoek kan door elke wilsbekwame persoon, zonder bijzondere taalkundige of juridische vaardigheden worden opgesteld. De wet voorziet dus in de mogelijkheid van euthanasie voor iedereen, niet alleen voor juristen of neerlandici. 

De officier eist geen straf tegen de verpleeghuisarts, wel een schuldigverklaring. Daarbij houdt hij rekening met haar goede intenties, haar volledige medewerking en het feit dat zij al is getroffen door de vervolging en de eerdere tuchtrechtelijke procedure.

Het volledige requisitoir kunt u hier lezen.

Ontvang onze nieuwsbrief

Deel dit item:

We gebruiken cookies en andere technieken om uw bezoek aan onze site beter en makkelijker te maken. Maar dat betekent ook dat wij en andere partijen zoals Google meer over uw internetgedrag te weten komen dan u misschien fijn vindt.
Wilt u weten wat precies, kijk dan op onze 
Privacy- en cookieverklaring. En u mag natuurlijk altijd nee zeggen tegen cookies: dan werkt de site soms wat minder goed.