De afgelopen week was ik samen met een aantal collega’s op de 50PlusBeurs. De stand en het materiaal waren weer voortreffelijk verzorgd door Sebastiaan en Karina. Grote publiekstrekker was de levensgrote sjoelbak, waar veel mensen gericht op afkwamen omdat er een sporthorloge met NVVE-logo te winnen viel. Natuurlijk was deze bedoeld om in gesprek te komen met onze doelgroep, die in ruime mate vertegenwoordigd was op de beurs.

Week 38 - Boeiende gesprekken met onze doelgroep

Met telkens wisselende teams van bureaumedewerkers en vrijwilligers gingen we het gesprek aan over waardig sterven. Het werd voor mij een bijzondere ervaring. In de twee dagen dat ik aanwezig kon zijn heb ik veel persoonlijk leed aangehoord. Ik herinner me een man die zijn vrouw een half jaar geleden had verloren en die ter plekke in tranen uitbarstte toen hij mij het trieste relaas deed van haar sterfbed. Hoewel ze een wilsverklaring had en het duidelijk was dat ze maar een paar dagen te leven had, hebben de artsen in het ziekenhuis haar wens niet ingewilligd en bleven ze vasthouden aan palliatieve sedatie. Een verhaal dat wij als team die week vaker hoorden. Het lijkt me goed om dat binnenkort eens te bespreken met de KNMG. Ook op een andere wijze werd duidelijk dat de door ons bedachte middelen om waardig sterven te realiseren nog niet overal het gewenste  succes hebben. De niet-reanimerenpenning was zo’n voorbeeld waar we veel over hoorden en met name de wijze waarop EHBO’ers daarmee omgaan. Bij professionele hulpverleners is het inmiddels wel doorgedrongen dat het een duidelijk behandelverbod is dat moet worden gerespecteerd, maar bij de reanimatiecursussen wordt het niet altijd zo duidelijk besproken. Ook was het goed om nog eens te horen hoe moeilijk het is om de wilsverklaring van mensen met dementie uitgevoerd te krijgen als de persoon in kwestie niet meer volledig wilsbekwaam is. Voor veel mensen op de beurs die hier ervaring mee hadden was het volstrekt duidelijk: dat wil ik zelf niet meemaken. Veel mensen spraken dan ook de hoop uit dat wij de afhankelijkheid van medici kunnen reduceren door de laatstewilpil in Nederland in te voeren. Als nieuwe directeur was het goed om al die verhalen aan te horen en me te realiseren dat er nog veel werk te verzetten is voordat het recht op zelfbeschikking, zoals vastgelegd in de wilsverklaring, door iedereen wordt gerespecteerd en aanvaard. Wij gaan er ons er maximaal voor inzetten!

Verder maakte ik kennis met de Levenseindekliniek, die inmiddels 44 teams van artsen en verpleegkundigen heeft geformeerd. De teams ondersteunen huisartsen die het moeilijk vinden om de eerste keer euthanasie toe te passen, maar krijgen zelf ook jaarlijks ruim 1000 verzoeken om euthanasie, waarvan er ongeveer een derde worden uitgevoerd omdat die binnen de kaders van de euthanasiewet vielen. De Levenseindekliniek, die is opgericht door de NVVE, bewijst daarmee een belangrijke aanvulling te zijn op het bestaande aanbod.

Aan het eind van de week was er het trieste bericht in Hart van Nederland, dat een 19-jarig meisje uit Zeeland zich van het leven had beroofd, omdat de euthanasie die door haar behandelaar in het ziekenhuis zou worden uitgevoerd, werd gedwarsboomd door haar huisarts. Waarom niet de Levenseindekliniek ingeschakeld was mijn eerste gedachte? In de Relevant van oktober een uitgebreider artikel over deze casus, waar het medisch tuchtcollege zich inmiddels ook over buigt.

De week sloot ik af met de afscheidsreceptie van Helma Zijlstra als directeur van V&VN, de beroepsvereniging van verpleegkundigen en verzorgenden. Helma heeft veel gedaan om de beroepsgroep te professionaliseren en de verpleegkundigen en verzorgende weer op de kaart te zetten. Het gaf mij de gelegenheid om bij de voorzitter van het bestuur de vraag neer te leggen of het niet eens tijd werd voor een verpleegkundig specialist euthanasie.    

Ontvang onze nieuwsbrief

Deel dit item: